به امید خداوند متعال تا مدتی دیگر این وبلاگ فعالیت خود را از

سر خواهد گرفت.

انشاءالله 

                                    بسم رب الشهدا و الصدیقین 

      فرا رسیدن سالروز شهادت جانسوز دخت نبی را خدمت آقا امام زمان(عج)

              ونیز تمامیه پیروان و منتظرین ایشان تسلیت عرض می نمایم.

پیغام سوال که در - بخش نظرات - مقدمه وبلاگ انصارالطاهرین نوشته اند:

نویسنده: سوال

سه شنبه 24 اردیبهشت1387 ساعت: 2:54

دوست من از اینکه گفتی که در نماز حضور قلب پیدا کرده ای جدا خوشحالم...
اینکه شما گفته اید که شما باید راجع به همه مطالبت نظر بدم امکانپذیرنیست..چون جدا حوصله ندارم..مشکل اصلی من با تشیع بیشتر مسئله امامت و عصمت هست.من میخام که مطالب عقلی باشه و بر مبنای قرآن..و آیات متشابهی که تشیع آورده اند واقعا من رو راضی نمیکنه و بیشتر شک ام رو زیاد میکنه...اهل سنت این آیاتی رو که شما گفتین محکمتر از استدلالات شما جواب دادند..حتما خودتان جوابها رو میدانید...ولی سوال من جدا از اینهاست...من بر پایه گفته های شما که مقامات بالایی برای امامان قائل میشوید بحث میکنم... به نظر من قرآن برای این موجودات برتر باید حتما صریح آیه بیاورد.و یا پیامبر صراحتا و مکررا اینها را تکرار میکرد.چون باور کنید خیلی لازمه ..نمیشه براساس آیات متشابه حکم داد..هرچند همانطور که گفتم این آیاتی که شما راجع به امامت می آورید برای اثبات خیلی ضعیفند.باید دنبال چیزای دیگری بگردید..و در این صورت به این کار یافتن حق نمیگویند..چون شما برای اثبات آنچه میخواهید تلاش میکنید..ولی یافتن حق تلاشی دیگر را میطلبد... قران میبایست برای امامت امامان بیشتر از اینها آیه میداشت...امامت چطور میتواند ادامه نبوت باشد در صورتیکه از ان بالاتر است؟در این قسمت حتما حتما از قران ایه صریح لازمه..شما فقط بر اساس یک آیه "تطهیر" عصمت برای اهل بیت قایل شدید.آنهم با استدلال ضعیف.حال نمیدانم چگونه این عصمت به امامان انتقال پیدا میکند؟ چرا این عصمت شامل دیگر فرزندان امامان نشد؟چرا قران معیاری برای فهم مردم برای تشخیص این عصمت در اختیار مردم قرار نداد؟چرا خدا کتب احادیث امامان را از تحریف مصون نکرد؟باید خدا این کار را میکرد ..!!! چرا این امامان نتوانستند با کمک حق ظالمان زمانه را از بین ببرند؟مگر خدا با آنها نبود؟طبق تاریخ انها هیچ تلاشی نکردند(بجز حسن که شورا به خلافت منصوبش کرد و حسین که برای زنده کردن شورا قیام کرد).

                                     بسم الله الرحمن الرحیم

برادر عزیز جناب اقای عبد الرحمن عمرلازم دیدم در ابتدا نکته ا یی را در خصوص مطالب شما عرض کنم. شما در سخنانتان احادیث وروایات رسیده از علمای خودتان را حجت قرار میدهید.مثلا میگویید علمای ما فلان حدیث را صحیح یا مردود یاضعیف میدانند.بدون انکه به ویژگیهای  موجود در احادیث و روایات شیعه توجه ایی کنید. شما می دانید که یکی از ویژگی های قران بیان راز های خلقت میباشد که امروزه بشر با پیشرفت علوم مختلف به انها دسترسی پیدا کرده است .به مانند مطرح شدن قضیه چرخش زمین به دور خورشید که در قران مطرح شده است.این ویژگی در احادیث وروایاتی که شیعه ادعا می کند، از پیامبر و امامان ما میباشد، نیز وجود دارد.به مانند مطالبی که درخصوص علوم پزشکی در روایات ما وجود دارد.  همچنین با وجود پیشرفت های علوم مختلفی همچون پزشکی نه تنها  هنوز یکی از احکام شرعی ما مورد انتقاد قرار نگرفته است بلکه هر چه علم بیشتر پیشرفت می کند ماهیت حقیقی این فرامین ودستورات بیش از پیش برای بشر اشکار می شود. اگرروایات ما بر حرام یا مکروه وواجب یا مستحب بودن فعلی تاکید دارند،اینها همه دلیل عقلانی دارد و همانطور که گفتم تا به حال علوم روز دنیا به فلسفه و ماهیت حقیقی بسیاری از این احکام پی برده اند.  این امر اثبات می کند این دستورات از ناحیه افرادی عادی بیان نشده است وهمانطور که شیعه اعتقاد دارد این امر به دلیل ان است که علم امامان مامتصل به علم خدایی است که خالق بشر است و به نیازهای مخلوقاتش کاملا اشنا می باشد.  و به همین دلیل است که احکام ما از خرافه به دور مانده است.وبر پایه و اساس عقل و منطق استوار شده است.                                                                                                                                                                                          

«کتاب طب الصادق» نوشته حکیم نامی عرب « محمد خلیلی » و ترجمه« نصرالدین امیر صادق تهرانی » برخی از احادیث و روایاتی که در کتب شیعه از جمله «کافی کلینی و بحارالانوار» ازامام صادق (ع) در مورد طب نقل شده است را در خود جای داده است.همچنین در این کتاب احادیثی نیز از سایر ائمه علیهم السلام  در مورد طب و سلامت بدن نقل شده است.البته کتب دیگری نیز در این خصوص تالیف شده است که به بررسی احادیث و احکام شیعه از دیدگاه علم روز می پردازند که دوستان را به مطالعه آنها دعوت میکنم. در «اینترنت»هم مطالب خوبی دراین خصوص وجود دارد.                           

اما در خصوص اینکه پیامبر چه کسی بیش از دیگران دوست می داشت به عقیده من پیامبر کسی را بیش از دیگران دوست میداشت که:                                                                                                    

۱- از ایمان بیشتری نسبت به دیگران برخوردار بوده باشد.

۲ - نسبت به مسائل اسلام دلسوزی بیشتری داشت. و در تحقق اهداف ان از خود گذشتگی و جان فشانی بیشتری نشان می داد. 

۳ - پیامبر(ص) درشرایط حساس و تاریخ ساز ازوجود او بهره می برد.  

۴  -  بیش از سایرین مورد توجه پیامبر (ص) بود و ...

 سوال مهم دیگر آن است که اگر علی انسانی عادی بود وفرقی با سایر افراد مکه نداشت چرا پیامبر(ص) در همان ابتدا دعوتش را علنی نکرد تا عده کثیری  همانند امام به سرعت به اسلام ایمان بیاورند ودین اسلام به سرعت فرا گیر شود؟همه ما جواب این سوال را میدانیم.  بت پرستان مکه وعربستان به شدت به عقاید خود معتقد بودند وامکان نداشت که به راحتی از آنها چشم پوشی کنند.همچون عمر که پس از اطلاع از نبوت پیامبر(ص)قصد کشتن ایشان را داشت. همچنین اگر به خویشاوندی بود،پیامبر(ص) در ابتدای دعوت علنی خویش به امر خداوند خویشاوندان خویش را به پذیرش اسلام دعوت کرد.اما به راستی چند نفر از آنها در آن دعوت ها به پیامبر ایمان آوردند؟  البته شیعه اعتقاد دارد که امام(ع) از همان ابتدا موحد بودند ویکی از دلایل آن این است که ایشان قبل از ایمان آوردن به نبوت پیامبر(ص) هیچ بتی را نپرستیده بودند. علمای اهل سنت سن کم ایشان را دلیل عدم بت پرستی آن حضرت می دانند.اما سوال اینجاست که آیا بت پرستان نیز سن خاصی را به عنوان« سن تکلیف »  برای شروع بت پرستی در نظر دارند؟

۱- ایا کودکان بتپرستان نمیتوانند بت پرستی کنند؟وچگونه میشود امام با همان سن کم وبلافاصله پس از دعوت پیامبر(ص) دعوت ایشان را میپذیرند؟

 - ۲.ایاابوبکر وعمر وعثمان نیز بعد از عبور از نوجوانی شروع به بت پرستی کردند؟ 

هرچند قصد داشتم مسئله خوابیدن امام(ع) در بستر پیامبر(ص) را در شب هجرت ایشان را در جای دیگری مطرح کنم اما به سبب ارتباط این ماجرا با ایمان بالای ان حضرت این مسئله را در همین جا مطرح می کنم .     بیشتر کسانی که این ماجرا را تعریف میکنند بیشتر سعی دارند به شجاعت ان حضرت در پذیرفتن این  پیشنهاد بپردازند.قافل از انکه این ماجرا بیشتر از انکه شجاعت ان حضرت را متجلی کند « ایمان» بی نظیر ان حضرت را دربین اصحاب به خداوند  اشکار میسازدومطمئنا اگر شخصی مومن تر از ایشان وجود داشت  که قادر به انجام این مسئولیت بود پیامبر این مسئله را با او در میان می گذاشت وازاو میخواست که در بسترش بخوابد. وبه راستی پیامبر چه نیکو از این کار امام علی(ع)تجلیل کردند.ایشان پس از هجرت مستقیما به مدینه نرفتند.بلکه در محلی به نام قبا توقف کردند وپس از پیوستن یارویاورش علی(ع) به جمع همراهان،در میان  استقبال پرشورمردم مدینه  وارد شهر شدند.

           در روایات اهل سنت درخصوص رشادت های امام علی (ع) روایات بسیاری آورده شده است.اما در مورد  سه خلیفه اولی هم بسیار مبالغه شده است. چرا که شواهد تاریخی خلاف ادعا های اهل سنت را نشان می دهد و ثابت می کند که آن سه تن به هیچ وجه از جنگاوران شجاع سپاه اسلام نبودند.  دلیل این ادعا این است که « در هیچ یک از روایات، سندی دال بر این وجود ندارد که آنها حتی یکی از قهرمانان سپاه کفر را کشته باشند. در حالی که اگر آنها از بهترین پهلوانان سپاه اسلام بودند،باید به مانند افرادی همچون امام علی (ع) در نبرد با پهلوانان لشکر کفر حضوری فعال داشتند و تعدادی از آنها را به جهنم واصل می کردند.»  البته شاید اهل سنت بگویند:« این امر در مورد پیامبر(ص) نیز صادق است و در هیچ روایتی نام پهلوانی از لشکر کفر به چشم نمی خورد که توسط پیامبر(ص) کشته شده باشد. حال آنکه ایشان دربین مسلمین ازهمه شجاع تربودند.»  در پاسخ باید گفت : « در زمان های قدیم رسم بر این بود که در ابتدای جنگ پهلوانان و دلاوران دو لشکری که قصد جنگ با یکدیگر را داشتند،با یکدیگر نبرد می کردند و در این بخش از جنگ فرمانده دو سپاه نبرد نمی کردند، هر چند اگر ازبهترین رزم آوران بودند وآنها کسانی که بیش از دیگران در جنگاوری مهارت داشتند را به میدان می فرستادند. والبته اکثر قهرمانان کفار که به دست دلاوران سپاه اسلام از جمله  امام علی(ع) کشته شده اند، در این بخش از جنگ ها به درک واصل شده اند و همانطور که عنوان شد اگر ابوبکر،عمر وعثمان از جمله پهلوانان سپاه اسلام بودند،حداقل باید یکی از قهرمانان کفار به دست این سه تن کشته شده باشند.»   البته توجه به این نکته ضروری میباشد که در روایات ما بر حضور پیامبر(ص) در میادین نبرد تصریح شده است و به واقع ایشان شجاع ترین فرد در بین مسلمین بودند. و نه تنها در این ویژگی،که در سایر خصوصیات شخصیتی نیز از سایر اصحاب برتربودند. 

            اما تاریخ گواه آن است که در بین اصحاب کسی شجاع تر و دلیرتر از آقا علی(ع) نبودند.کسی که هیچ جنگاوری یارای مقابله با اورا نداشت و درباره دلاوری ایشان همین بس که نبی مکرم اسلام (ص) درباره ایشان فرمودند:  

             « لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار»

«اللهم هولاء اهلی»  

شما با آوردن این حدیث تمام زحمات خانم امه ا... را بر باد دادید.چراکه ایشان در مطلبی که در اسفندماه سال86 نوشته بودند صراحتا گفتند که کلمه«اهل» در قران بر«زنان بزرگوار پیامبر» دلالت میکند و شامل «دختر،داماد ونوه» ایشان نمی شود.  البته ایشان تهمتی نیز به شیعه زده بودند وعنوان کرده بودند که شیعه عقیده دارد که همه زنان پیامبر کافر شده اند.نعوذ به الله.البته بنده این حرف ایشان را به حساب عدم آشنایشان نسبت به عقاید شیعه می گذارم. به هر حال حدیثی که شما آوردید اثبات می کند که تفسیری که شیعه از کلمه «اهل» در قرآن داردُُ صحیح می باشد.                                                                                                                                                                                  

«این مردان دنیا پرست هستند که در مواقع خطر و گرفتاری عزیزان و خویشان خود را از خطر دور نگه می دارند و فقط از پیروان ومریدان خود در گرفتاری ها استفاده می کنند.» 

 بخشی از جملات شما.سوال:  

۱ - آیا پیامبر(ص) خوفی از نتیجه مباهله داشتند؟

                                                                                                                                                                                                                                                                                   - ۲. آیا خطری متوجه ایشان بود؟                                                                                                 

۳-  آیا این قضیه برای پیامبر (ص) نوعی گرفتاری محسوب می شد؟                                                                                                                                     

۴- مگر ایشان بر حق نبودند؟ ونعوذ به الله به وعده خداوند ایمان نداشتند؟                                                     

۵- آیا این احتمال وجود داشت که نفرین غیر مسلمانان در حق ایشان و همراهانش عملی شود؟ 

 بی شک اینچنین نبود. ایشان و یاران حقیقی اش از پیروزی در این معرکه اطمینان داشتند.  پس با این تفاصیل از آنجا که پیامبر (ص) از نتیجه کار کاملا آگاه بودند واطمینان داشتند که خداوند متعال دعای غیر مسلمانان را در حق آنها  به اجابت نمی رساند وخطری همراهان ایشان را تهدید نمیکند،میتوانستند علاوه بر« اهل خود» ازیاران خاص خود نیز کسانی را با خویش همراه سازند . اما مسئله ایی که هرگز نباید از آن قافل شد،قبولی اهل البیت رسول الله در امتحانی بود که خداوند برای آنها قرارداده بود.علی (ع) و حضرت زهرا(س) پس از اطلاع از این ماجرا، نه تنها اعتراضی به انتخاب خودشان توسط خداوند نکردند و به همراه پیامبر(ص) به راه افتادند،بلکه فرزندان خود را نیز با خود به آن معرکه بردند و بی شک این نشانه ایمان بالای آن بزرگواران به خداوند متعال است. مخصوصا نشانه ایمان بالای حضرت زهرا(س) که اهل سنت ظاهرا در مقام والای آن حضرت شک پیدا کرده اند. هر چند مسئله ی دیگری که پیامبر(ص)  با وجود آنکه کلمه« زن» در این آیه به صورت« جمع» آورده شده-زن دیگری را، به جزحضرت زهرا(س) رابا خویش به مباهله نبردند،نشان از این دارد که هر کسی لایق رفتن به مباهله نبود.این امر در مورد امام علی (ع) نیزصادق است.چرا که خداوند در آیه از کلمه«نفوس» استفاده کرده است و پیامبر (ص) فقط ایشان را با خود همراه کردند.همچنین درخصوص حضور امام حسن(ع) و امام حسین(ع) در مباهله باید بگویم که ضرورتی نداشت که پیامبر(ص) این دو بزرگوار را به عنوان «نفوس» خودشان به مباهله ببرند. چرا که علی (ع) را با خود برده بودند.(همچنانی که باوجود آنکه کلمه« زن » در این آیه جمع آورده شده بود،پیامبر(ص) « فقط» حضرت فاطمه (س) را با خود به همراه بردند.) پس پیامبر(ص) آن دو حضرت را به عنوان« فرزندان خود» به مباهله بردند. در پایان باید خاطرنشان کنم  شیعه مقام پیامبر(ص) را افضل بر مقام امام علی(ع) می داند..و ما کلمه(نفوس) در ایه مباهله، که در مورد امام علی(ع) می باشد را به معنای«جان پیامبر» مدانیم. این جوابی بود که یک روحانی به من داد.لطفا در این مورد بیشتر تحقیق کنید وبی جهت به شیعه تهمت نزنید.

البته من  « جان پیامبر» را در گوگل سرچ کردم.شما هم بروید.مطالب خوبی دارد.

برای یافتن آیه مربوط به پیمان برادری از گوگل استفاده کردم.سوره حجرات .ایه10.  

من با آنکه تحصیلات حوزوی ندارم متوجه تناقض حرفهای شما با این آیه شدم .

 شما ادعا کردید که رسول الله در این پیمان شرکت نکرده اند.این در حالی است که آیه میفرماید:        

« انما المومنون اخوه....» 

 - 1) آیا  نعوذ به الله پیامبر(ص) جزو« مومنین» نبودند؟

 -2) آیا  آیه، پیامبر (ص) را از بستن پیمان با« مومنین» منع کرده است؟ 

 -3) در جایی از آیه ندیدم که« قید» شده باشد که هر یک از انصارباید با یک مهاجر پیمان ببندد و بالعکس.   همچنین باید اشاره شود که ماجرای پیمان بستن پیامبر(ص) با علی(ع) را بیش از بیست نفر از سیره نویسان ومحدثین اهل سنت نقل کرده اند.به نقل ازrasul-akram.blogfa.com/post-8.aspx .                                                                                                                                                                                                                          

اما در خصوص حدیثی که در انتهای بحثم در وبلاگ شما آوردم ،به دو نکته باید اشاره کنم: 

- اولا) بنده این حدیث را برای اثبات امامت آن حضرت نیاوردم،بلکه به مانند روزهای قبل حدیثی در ذکر فضایل آن بزرگوار آوردم.ما با کنار هم قراردادن اینگونه احادیث و روایات می توانیم به بی مانند بودن  شخصیت آن حضرت در بین اصحاب رسول الله پی خواهیم ببریم.

 – ثانیا) شما گفتید از این نوع احادیث در مورد سایر اصحاب پیامبر(ص) نیز وارد شده.ایا منظورتان این است که پیامبر(ص) در مورد کس دیگری نیز گفته است که او «بهترین قاضی» است.اگرمنظورتان این باشد، این سوال مطرح میشود که چند نفر در عین واحد می توانند در یک تخصص« بهترین فرد» باشند؟ یک نفر یا صد نفر؟

Powered By
  BLOGFA.COM